അപാര ധൈര്യം തന്നെ...


അതിർത്തി നിർണയം - ഭാഗം 2
(കാല ചക്രം ഞാൻ ലേശം പിന്നിലോട്ട് ഒന്ന് കറക്കുന്നു - 1990 കാലഘട്ടം, കഥയ്ക്കു വേണ്ടി തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു, പശ്ചാത്തലം - ഗോവ)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
പേടി എന്തെന്ന് അറിയാത്ത ഒരുവനായിരുന്നു മാർട്ടിൻ ഗോണ്‍സാൽവസ്. ഗോവയിലെ ഏതു കോണിലും എന്തിനും എവിടെയും ആരെയും കൂസാതെ ഇടിച്ചു കേറി ചെല്ലുവാൻ അപാരമായ ധൈര്യം മാർട്ടിനുണ്ടായിരുന്നു... ഈ ലോകത്തിൽ ഭൂതപ്രേതാദികൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലെന്ന് ചെറുപ്പം മുതൽക്കേ മനസ്സിൽ അയാൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. മാർട്ടിന്റെ പേരു കേട്ട ധൈര്യം നാട്ടിലെ പലരുടെയും മന:സമാധാനം തല്ലിക്കെടുത്തിയിരുന്നു...തങ്ങൾക്കൊന്നും മാർട്ടിനെ പോലെയാകുവാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്ന അസൂയ കലർന്ന വിഷമമായിരുന്നു മൂലകാരണം.

വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ് ഗോവയിലേക്ക് കുടിയേറി പാർത്ത ഡി'സിൽവയ്ക്ക് അറിയാതെ ഇടയ്ക്കു ചിലപ്പോൾ ആ മലയാളി ചുവ നിറഞ്ഞ അസൂയ തലയ്ക്കു മുകളിൽ കൂട് കൂട്ടും. മാർട്ടിന്റെ ധൈര്യമെന്ന മാർക്കറ്റ് ഇടിച്ചു കളഞ്ഞേ ഉറക്കമുള്ളൂ എന്ന് ഡി'സിൽവ ഉഗ്ര ശപഥം എടുത്തു...

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ മാർട്ടിനെ, ഒരു നാൾ മപുസയിലെ (Mapusa) ' ദി സെക്കന്റ്‌ വേൾഡ് ' ബാറിലെ കൗണ്ടറിൽ വച്ച്, ഡി'സിൽവയ്ക്കു തരത്തിന്നു കിട്ടി...ഡി'സിൽവ ഒരു ബിയർ ഓഫർ ചെയ്തു...ആ അരണ്ട വെളിച്ചത്തിൽ ഇരുവരും വിശേഷങ്ങൾ പങ്കിട്ടു അല്പം സമയം ചിലവഴിച്ചു.

D'silva : Mr.Gonsalves, see all these days I have been hearing glorified stories about your fearlessness...
Martin : Oh..Ya. Thank you...

But, 'Gonsalves, I need to convince myself that you can stay a night in Cemetery, all alone.'
Why Not...? Fix up a date and place.. I am in, my dear D'silva.

മാർട്ടിന്റെ ധൈര്യം പ്രകടിപ്പിക്കുവാൻ ഡി'സിൽവ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത് കാണ്ടോലിം (Candolim) സെമിത്തേരിയായിരുന്നു. ഡച്ച് അധിനിവേശകാലത്ത് നിർമ്മിച്ച പഴയ സെമിത്തേരി ഇപ്പോൾ കാടും പടലങ്ങളും പിടിച്ചു ആകെ ഭയാനകമായ ഒരു ജീർണ്ണിതാവസ്ഥയിലായിരുന്നു...ആ ഭാഗത്ത്‌ അടുത്തെങ്ങും ആൾ പെരുമാറ്റമോ രാത്രികാലങ്ങളിൽ വെളിച്ചമോ ഉണ്ടാകാറില്ല. പൊളിഞ്ഞു വീഴാറായ പള്ളിയുടെ ബാക്കി ഭാഗങ്ങൾ 1800 കാലഘട്ടത്തിലെ തച്ചുശാസ്ത്രത്തെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു...കല്ലറകൾക്ക് ചുറ്റും തഴച്ചു വളർന്ന കാട്ടു ചെടികൾക്കിടയിൽ നിന്നുമുള്ള നിഴലുകൾ ആരിലും ഭീതി ഉളവാക്കും. ഇരു വശവുമുള്ള കല്ലറകൾക്ക് നടുവിലായി കിടക്കുന്ന നടപ്പാത കരിയിലകൾ കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ഇടയ്ക്കു രാത്രികാലങ്ങളിൽ വീശുന്ന കാറ്റിൽ, കരിയിലകൾ പാറി പറന്നു അവിടമാകെ തളം കെട്ടിയ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറി മുറിച്ചു. ചിവീടുകൾ ഒരേ സ്വരത്തിലും താളത്തിലും അങ്ങിങ്ങായി ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പൊടുന്നനെ ഉണ്ടാകുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിൽ എങ്ങു നിന്നോ കേട്ട് കൊണ്ടിരുന്ന കൂമന്റെ കുറുങ്ങൽ ആരുടേയും ഭയത്തിന് ആക്കം കൂട്ടും.

ഡി'സിൽവ, മലയാളിയായത്‌ കൊണ്ടാവാം മാർട്ടിനു തിരഞ്ഞെടുത്ത അന്നേ ദിവസം കറുത്തവാവ് ആയിരുന്നു. നാല് ബൈക്കുകളിലായി അവരും സുഹൃത്തുക്കളും അന്നേ ദിവസം അവിടെ എത്തിപ്പെട്ടു. പള്ളിക്ക് 2കി.മി ദൂരെ ബൈക്കുകൾ നിർത്തി, മാർട്ടിനോട് അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു പോകുവാൻ ഡി'സിൽവ ആവശ്യപ്പെട്ടു...നടന്നു നടന്നു മാർട്ടിൻ പള്ളി മുറ്റത്തെത്തി. ചുറ്റും കൂരിരുട്ട്...എങ്ങും നിശ്ശബ്ദത...അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു നായയുടെ ഓരിയിടൽ അടുത്ത് വരുന്ന പോലെ ...ആ അന്ധകാരത്തിൽ പതിയെ കല്ലറകൾ ലക്ഷ്യമാക്കി മാർട്ടിൻ നടന്നു...കരിയിലകൾ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു ആ പരിസരമാകെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഉണർത്തി...പെട്ടന്ന് കാൽ എന്തിലോ തട്ടി മാർട്ടിൻ അവിടെ നിന്ന് പോയി...ശരീരം മരവിച്ചു പോകുന്നു.

'ഞാൻ ഒന്ന് ഭയന്നോ...? മാർട്ടിൻ സ്വയം ചോദിച്ചു..എന്താണ് താഴെ എന്നറിയുവാൻ പോലും കഴിയുന്നില്ല. ആ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നും വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു. മാർട്ടിന്റെ സംശയം തീർക്കുവാനെന്ന പോലെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. താഴെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ ഏതോ ഒരു കല്ലറയുടെ മേൽഭാഗം...ഇത്തവണ കൊള്ളിയാൻ മിന്നിയത് മാർട്ടിന്റെ നെഞ്ചിനകത്തായിരുന്നു...ഭയം എന്ന വികാരം ഇതായിരിക്കുമോ..മാർട്ടിൻ, സ്വയം ചോദിച്ചു.

എന്തായാലും അല്പം പിറകോട്ട് നിൽക്കാം...തന്നിരിക്കുന്ന ഒരു മണിക്കൂർ തള്ളിനീക്കിയേ പറ്റൂ... മാർട്ടിൻ കൈയും കെട്ടി രണ്ടടി പുറകോട്ടു നിന്നു..വീണ്ടും അന്ധകാരം. ചിവീടുകൾ മൂളി പാട്ട് തുടങ്ങി...പെട്ടന്ന് കരിയിലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന സ്വരം മാർട്ടിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരുന്ന പോലെ തോന്നി. മാർട്ടിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ താളം പെരുമ്പറ മുഴങ്ങുന്നത് പോലെ കേൾക്കാമായിരുന്നു. കരിയിലകൾ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന സ്വരം പെടുന്നനെ ഇല്ലാതെയായി...മാർട്ടിൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ കുഴങ്ങി.

ഒടുവിൽ ആ യാഥാർത്ഥ്യം മാർട്ടിൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. കാലുകൾ നനഞ്ഞു തുടങ്ങി...കൈകൾ കൊണ്ട് സ്വയം സ്പർശിച്ചു മനസ്സിലാക്കി..അരഭാഗത്തിനു താഴെ നനവ്‌...

Oh! No...I pissed...Oh My God. ഇതാണോ പേടിച്ചു മുള്ളിപ്പോകുകയെന്ന അവസ്ഥ...?
ഭയം എന്ന വികാരം തലപൊക്കി തുടങ്ങിയ വിഷമത്തെക്കാൾ ഈ പ്രായത്തിൽ ഭയന്ന് മുള്ളിപ്പോയതിന്റെ വിഷമം മാർട്ടിന്റെ മനസ്സിന്റെ ഭാരം വല്ലാതെ വർദ്ധിപ്പിച്ചു.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(ക്ലൈമാക്സ്)

വീണ്ടും കൊള്ളിയാൻ മിന്നി...

മാർട്ടിൻ ഗോണ്‍സാൽവസ് കൊള്ളിയാൻ വെട്ടത്തിൽ തന്റെ മുന്നിൽ കണ്ടത് ഞെട്ടലിനും അന്ധാളിപ്പിനും കാരണാമായി...ഒരു നായയ കാലും പൊക്കി നിൽക്കുന്നു...തന്റെ ട്രൗസർ നനഞ്ഞത്‌ എങ്ങനെയായിരുന്നെന്നു അപ്പോഴാണ്‌ മാർട്ടിനു സ്ഥലകാലബോധത്തോടെ വെളിവായത്...മാർട്ടിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഉത്ഭവിച്ച ഭയമെല്ലാം ചോർന്നൊലിച്ചു പോയി. 

പോ പട്ടി...പുല്ലേ...Clear Out YOU stupid...മാർട്ടിൻ കൈകൾ ഓങ്ങി അലറി...

(നാട്ടിലെ സുഹൃത്ത്‌ ശൂരൻ നായയെ കാണാൻ പോയിട്ട് രണ്ടു നാൾ മുൻപ് ഗോവയിലെത്തിയ പാണ്ടൻ നായയ തന്റെ മുടങ്ങിയിരുന്ന, "നൈറ്റ്‌റൈഡ്"  (റൂട്ട് പാട്രോൾ) പുന:രാരംഭിച്ചതു അന്നേ ദിവസമായിരുന്നു...സ്ഥിരം റൂട്ടിൽ പുതുതായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട 'ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ' എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ച പാണ്ടൻ നായ അതിർത്തി നിർണയം നടത്തിയതായിരുന്നു മാർട്ടിന്റെ കാലുകളിൽ കൂടി... ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞാൽ മാർട്ടിന്റെ കാലുകളിൽ പാണ്ടൻ നായ് "അതിർത്തി മുള്ളി" നിർണ്ണയിച്ചു...)

നമ്മുടെ പാണ്ടനു ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല...പാണ്ടാനാകട്ടെ ഒന്ന് മുരണ്ടു. പക്ഷെ 
അധികം സീനിൽ നിൽക്കാൻ പാണ്ടനു മനക്കട്ടിയില്ലായിരുന്നു...കാരണം കൊള്ളിയാന്റെ വെട്ടത്തിൽ തന്റെ നഗ്നത പുറത്തായതിന്റെ ചമ്മലിൽ അന്ധാകരത്തിൽ എവിടെയ്ക്കോ ഓടി മറഞ്ഞു...

© Ar. Jose D

കേശുവിന്റെ കണക്കിലെ കളികൾ  

കാനനദേശത്തിലെ സിംഹരാജ തിരുമേനിയുടെ കൊട്ടാരത്തിലെ മന്ത്രിയായിരുന്നു പുലികോടൻ കേശു. രാജയുടെ വലം കൈയെന്നു മറ്റുള്ളവരോട് ഏതു സമയവും സ്വയം വിശേഷിപ്പിച്ചിരുന്നു കേശു. കൊട്ടാരസദസിലെ ചാണക്യ സൂത്രങ്ങൾ മെനഞ്ഞിരുന്ന കൊട്ടാരം വിദൂഷകനും രാജയുടെ പേഴ്സണൽ സെക്രട്ടറിയുമായ നരിമാൻ കുറുക്കന്റെ 'ബുദ്ധി' കേശു ഒരിക്കൽ, നരിമാൻ അറിയാതെ കടമെടുത്തു. രണ്ടു ദിവസം അളിയന് പനിയായി കിടപ്പിലായിരുന്നു.നരിമാന്റെ പനി കാരണം കൊട്ടാരം സദസ്സിനു രാജ അവധിയും കൊടുത്തു. നരിമാന്റെ അഭാവത്തിൽ വിടലത്തരങ്ങൾ അടിച്ചു സദസ്സിനു മുന്നിൽ ബ്ലേഡ് ആകേണ്ടയെന്നു രാജയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. 

(നരിമാന്റെ 'പനി' രാജയ്ക്ക് 'പണി' ആകരുതല്ലോ...നല്ല നാല് പണി പുള്ളിയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കു കിട്ടിയിരുന്നു. അതിൽ പിന്നെ പ്രഭു എപ്പോഴും നരിമാന്റെ നിർദേശങ്ങൾ മുഖ വിലയ്ക്ക് എടുത്തിരുന്നു)

വലം കൈയായിരുന്ന കേശുവിനെ രാജ, എക്കാലവും കൂടെ കൂട്ടുമെന്നും 'കേശു ഇല്ലാതെ രാജ ഇല്ലെന്നും' കേശു സ്വയം കണക്ക് കൂട്ടിയിരുന്ന കാലം. തന്റെ പ്രജകളുടെ വാസത്തിനു അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള ലോണുകളും മറ്റാധാരങ്ങളും കേശു ആയിരുന്നു നോക്കി നടത്തിയിരുന്നത്. ഒരു വിലപേശലിനു പറ്റിയ കാലാവസ്ഥ. രണ്ടു റൗണ്ട് രാജയുടെ ഗുഹയ്ക്ക് ചുറ്റും വലം വച്ച് കേശു മുഖം കാട്ടി. 

'ഉം..എന്താ കേശു.'

'രാജാവേ അടിയനു ഒരു കാര്യം പറയാൻ ഉണ്ട്'

രാവിലത്തെ കാടൻ ടൈംസ്‌ വായനയിലിരുന്ന രാജ, റീഡിംഗ് ലെൻസ്‌ മുഖത്ത് നിന്നും ഊരി ഇടത്തെ കൈയിലെടുത്തു കടിച്ചു പിടിച്ചു..

'നീ കാര്യം പറയഡാ ഊവ്വേ' രാജ ഗൗരവത്തിൽ കേശുവിനോട് പറഞ്ഞു.

'പ്രഭോ, ഞാൻ എന്റെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. ശിഷ്ട കാലം തെങ്ങിൻതോപ്പും കൃഷിയുമായി അങ്ങ് കഴിയാമെന്നു ആലോചിക്കുന്നു.

[സട കുടഞ്ഞു ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും അളിയൻ ചാടി...നീ എന്ത് കോപ്പാണ് ഈ പറയുന്നത്. ഇവിടുത്തെ കണക്കും കാര്യങ്ങളും ആര് നോക്കും. നീ ഒരുമാതിരി മറ്റേ പണി കാണിക്കരുത് കേശു. നീ എന്റെ കാര്യം വല്ലോം ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ. നമ്മുടെ പ്രജകളുടെ കാര്യങ്ങൾ എന്താകും. നിനക്ക് എങ്ങനെ ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞു ? അളിയൻ തലയിൽ കൈ വച്ചിരിപ്പായി] രാജയുടെ അവസ്ഥ കേശു സ്വപ്നം കണ്ടു നില്ക്കുകയായിരുന്നു.

'നിനക്ക് അതിനുള്ള ആദായം കൃഷിയിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുമോ ' ? രാജ പുലിയോട് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോളാണ് കേശു സ്വപ്നത്തിൽ നിന്നും ഉണർന്നത്.

രാജ ഒന്ന് നീണ്ടു നിവർന്നിരുന്നു കൈകൾ പരസ്പരം കൂട്ടികെട്ടി സമാധാനമായി കേശുവിനോട് സംസാരിച്ചു. രാജയുടെ പ്രതികരണം കണ്ടപ്പോൾ കേശു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. ' മൂ*** ' പണി പാളിയെന്നു തോന്നുന്നു.

കേശു പരിഭ്രമം പുറത്തു കാട്ടാതെ പറഞ്ഞു. 'അത് ആലോചിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലല്ലോ പ്രഭോ...കാലം കുറെയായി ഇല്ലേ ഞാൻ അങ്ങയുടെ കൂടെ...' എന്ന് മൊഴിയിലും, കുറെ കാലമായില്ലെഡാ പുല്ലേ നിന്റെ മൂട്ടിലിരുന്നു പണി എടുക്കുന്നു...ഒരു കോപ്പും നീ എനിക്ക് തന്നിട്ട് ഇല്ലല്ലോ...പിന്നെ നീ എന്തൂട്ട് ചോദ്യമാണ് കൊശവാ  ചോദിക്കുന്നത്...എന്ന് മനസ്സിലും  ചോദിച്ചു ..

'അങ്ങനെ എങ്കിൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ. ചിണ്ടൻ കരടിയോട് കണക്കു 

പറഞ്ഞു ബാക്കിയുള്ളത് വാങ്ങിക്കോ.' രാജ കേശുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

കൈകൾ പിന്നിൽ കൂട്ടി കെട്ടി കേശു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. മൊത്തത്തിൽ മൂ***...കണക്കു നോക്കിയാൽ ഖജനാവിൽ കെട്ടിവയ്ക്കാനെ കാണു.  'പറ്റ്‌' ആദ്യമേ പറ്റിയില്ലായിരുന്നോ.

'പറ്റ്‌' പറ്റി പോയല്ലോ...ഹോ അത് പറ്റായി പോയല്ലോ.

സത്യാവസ്ഥ:-

പുതുതായി വന്ന ഒരു സിംഹിനിയിലായിരുന്നു രാജ കേശുവിനു പകരക്കാരിയായി കണ്ടിരുന്നത്‌. ശമ്പളം തുച്ചം ഗുണം മെച്ചം..പറയുന്നത് കേട്ടോളും..ഗർജ്ജിക്കില്ല. സിംഹം സിംഹിനിയിൽ കണ്ടിരുന്ന കുറെ ഗുണഗണങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റിലുള്ള 'ഐറ്റംസ്' ഇടയ്ക്കു അയവു ഇറക്കുമായിരുന്നു... ഇത് എങ്ങനെ ഒന്ന് കേശുവിനെ അറിയിക്കും എന്ന് ഞെരി പിരി കൊള്ളുകയായിരുന്നു രാജ കഴിഞ്ഞ കുറെ മാസങ്ങളായി.

തിരികെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ വന്നിരുന്ന കേശു, കിണ്ടിയും കുറുവടിയും കോലും മറ്റു കിടുപിടികളുടെ ലിസ്റ്റ്  എടുപ്പിൽ വ്യാപൃതനായി.

Photo credit to Google, Photographer.

ഞാൻ ഇപ്പോൾ ആരായി....?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ഗുണപാഠം : 

കുറുക്കന്റെ ബുദ്ധി പുലിയ്ക്കു പണിയായി...

പുലി എന്നും പുലിയായിരിക്കണം...

ലോണ്‍ എടുക്കുന്ന പോലെ ബുദ്ധി കടം എടുക്കരുത്...

കണക്ക് കൂട്ടുമ്പോൾ ഒരു ഏറ്റ കുറച്ചിൽ കൂടി നടത്തണം...

പ്രതിബിംബം 



ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ...പിന്നെ നോക്കാൻ മെനക്കെട്ടില്ല...ഹോ ! എന്തുവായിരുന്നു...കിടുങ്ങി വിറച്ചു പോയി...ആ കിടുങ്ങൽ ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല...ഓർക്കുന്തോറും ഓടി അകലുവാൻ മനസ് വെമ്പുന്നു...ജീവിതത്തിൽ നിന്നും ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും...മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നും. അകലുംതോറും ആ രൂപം വേട്ടയാടുന്നു - 'അവനെയും, പിന്നെ അവനെയും' 

..........................................................................................................................................................
ചോരയൊലിക്കുന്ന രണ്ടു കണ്ണുകൾ, നീണ്ട ചെവികൾ, കുന്തംപോലെ കൂർത്ത രണ്ടു കോമ്പല്ലുകൾ, ഒട്ടിയ കവിൾ...മുടി ഉണ്ടായിരുന്നോ...? ഓർക്കുന്നില്ല...അവനു നേരെ നീട്ടിയ കൈവിരലുകളിൽ എല്ലാം നീണ്ട നഖങ്ങൾ മാത്രം. തീക്ഷ്ണമായ ആ നോട്ടം ആരെയും ദഹിപ്പിച്ചു കളയും...വാൽ കണ്ടില്ല...ഫുൾ സൈസ് മിറർ അല്ലായിരുന്നത് കൊണ്ടാകാം വാൽ കാണാഞ്ഞത്...

നല്ല മനോഹരമായി പ്രതിഫലിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിലും പിന്നിലുമായി ഒരുകാലത്ത്, ഒരു മനസ്സും രണ്ടു ശരീരവുമായി ജീവിച്ച സുഹൃത്തുക്കൾ പരസ്പരം കണ്ട പ്രതിബിംബമായിരുന്നു ആ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന രൂപം. രണ്ടാളും കണ്ടത് ഒന്ന് തന്നെ...

അതും ഒരേ സമയം...ഒരേ മനസ്സോടെ. പക്ഷെ ഇത്തവണ ആ മനസ്സിന് ഉടമകൾ അവർ അല്ലായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം.(ആ മനസ്സുകളുടെ സ്പന്ദനം ഒരു കാലത്ത് ഇരുവരും ഒരേ പോലെ അറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ന് അവർക്ക് സ്വന്തം മനസ്സ് പോലും അന്യമായിരിക്കുന്നു)
............................................................................................................................................................
ചങ്ങാതി നന്നായാൽ കണ്ണാടി വേണ്ടയെന്ന് ഒരു പഴമൊഴി തുടരെ കേട്ടിട്ടുള്ളവരാണ് നമ്മൾ.
ഇന്ന് ആ പഴമൊഴി അന്വർത്ഥമാക്കാൻ എത്രപേർക്ക് കഴിയും. എത്രത്തോളം ആത്മബന്ധം 
ഇന്ന് നിലനില്ക്കുന്നു...ഉണ്ടാകാം ഇല്ലെന്നു ഒരിക്കല്ലും പറയുവാൻ എനിക്കാകില്ല...

എന്നാലും.....!!!

 

പഴയ കാല പാണ്ടൻ നായുടെ ന്യൂ ജനറേഷൻ ലൈഫ്.

അതിർത്തി നിർണയം - ഭാഗം 1 

വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം പട്ടണത്തിൽ സ്ഥിര താമസമാക്കിയിരുന്ന പാണ്ടൻ നായ് ഒരു നാൾ  തന്റെ ബാല്യകാല ചങ്ങാതി ശൂരനെ കാണാൻ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി...

ശൂരൻ, പാണ്ടനെ കണ്ട മാത്രയിൽ തരിച്ചിരുന്നു പോയി...അവനെ കുറിച്ചോ അവന്റെ വരവിനെ കുറിച്ചോ ഒരു വിവരവും ശൂരന് നാളിതുവരെ ഇല്ലായിരുന്നു...

അന്ധാളിച്ചു നില്ക്കുന്ന തന്റെ ചങ്ങാതിയെ കണ്ടു പാണ്ടൻ ശൂരനോട് ചോദിച്ചു: " ശൂരാ നീ എന്റെ പോസ്റ്റ്‌ കണ്ടില്ലായിരുന്നോ..? "

ശൂരൻ പാണ്ടനോട് പറഞ്ഞു:  "അല്ലടാ ഊവേ...നിന്റെ പോസ്റ്റിൽ നീ അല്ലെ മുള്ളേണ്ടത്..ഞാൻ അല്ലല്ലോ. നിന്റെ അതിർത്തി നീ അല്ലെ നിർണയിക്കുന്നത്? "

പാണ്ടൻ അല്പം ശൌര്യത്തോടെ ശൂരനോട് :  "അത് അല്ലടാ പട്ടി (നായേ)...എന്റെ ഫേസ് ബുക്കിലെ പോസ്റ്റിന്റെ കാര്യമാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്...പൈസയും മുടക്കി സമയവും ചെലവാക്കി നിന്നെ കാണാൻ ഇത്രയും ദൂരം വന്ന എന്നെ വേണം പറയാൻ..

ശൂരനു ഒന്നും അങ്ങട് കത്തിയില്ല. (ശൂരൻ ഫേസ് ബുക്കിൽ മെമ്പർ അല്ല.)
ശൂരന്റെ ഈ ഗ്രാമത്തിൽ നെറ്റുമില്ല ഫേസ് ബുക്കുമില്ല...മുഖാ മുഖ ക്ഷേമാന്വേഷണം മാത്രം. ഒരിക്കലെങ്കില്ലും നമ്മളും ആ ഗ്രാമീണ നിഷ്കളങ്കതയുടെ നഷ്ടം അനുഭവിക്കുന്നില്ലേ...?

പാണ്ടൻ ശൂരനെ ആഷ്ളേശിച്ചു എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു :
"എന്നാലും നീ എന്റെ ചങ്ങാതി യാണ് ...നിന്നെ മറക്കുവാൻ എനിക്കാവില്ല..."

പണ്ട് ഓടി ചാടി നടന്ന അതിർവരമ്പുകൾ കാണുവാനും ഓർമ്മ പങ്കിടുവാനുമായി അവർ രണ്ടാളും ഗ്രാമിത്തിലോട്ടു നടന്നു....

image credit google

-----------------------------------------------------------------------------------------------
അതിർത്തി നിർണയത്തിൽ "മനുഷ്യൻ" മതില് കെട്ടി ആശ്വസിക്കുന്നു...
"നായ്ക്കൾ" അതിർത്തി മുള്ളി നിർണയിക്കുന്നു...
-----------------------------------------------------------------------------------------------






© jos 

അവനുള്ളത് ' എനിക്ക് ' തന്നെ...

അന്ന് വൈകുന്നേരത്തെ ബിസിനസ്‌ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവർക്കും കൈ കൊടുത്തു പിരിഞ്ഞപ്പോൾ മണി എട്ടായി. ആ മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞു ഒരു സെക്കന്റ്‌ ഷോ വട്ടമേശ സമ്മേളനത്തിന് നേരത്തെ തന്നെ പരിപാടിയിട്ടിരുന്നു. തലമൂത്തവരും ഇളയതലമുറയിലെ മൂന്നാല് തമ്പ്രാക്കളുമായി വൈറ്റ് ഫോർട്ടിൽ കാണാമെന്നു പറഞ്ഞു അവരവരുടെ കാറുകളിൽ സ്ഥലം കാലിയാക്കി തുടങ്ങി. അവന്റെ കോപ്പിലെ ആരാധകരുമൊത്തൊരു കുശലാന്വേഷണം കാരണം, ഞാനും അവനും പിന്നെയും അവിടെ തന്നെ കുറ്റിയടിക്കപ്പെട്ടു. (സൊല്പം അസൂയ ഇല്ലാതില്ല). ഈ അടുത്ത കാലത്ത് ഒരു നാടകത്തിൽ കൂടി അഭിനയിച്ചതോട് കൂടി അവന്റെ ഗ്രാഫ് അങ്ങ് പൊങ്ങി.സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പോലും അവൻ ഈമാതിരി ഗ്രാഫ് വരച്ച് ആസ്വദിച്ചിട്ടുണ്ടാകില്ല. പാട്ട് പാടുന്നവനും കൂടിയല്ലേ. പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. ഒരിക്കൽ എനിക്ക് സ്വയം തോന്നി, അവനു പാടാമെങ്കിൽ എനിക്കും പാടി കൂടെ. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഒരു ചെറിയ ഫംന്ഷനിൽ (കുപ്പി കൂട്ടായ്മ) ഞാനും പാടി...പക്ഷെ ലൈൻ ഓഫ് കണ്ട്രോൾ മാറ്റി നിർണയിക്കപ്പെട്ടു.ഗതകാല സ്മരണകളിൽ കൂടി ഒരു ഓട്ടപ്രദിക്ഷണം നടത്തുന്നതിനിടയിൽ...

'അളിയാ, പോം' അവൻ ഇടിച്ചു കയറി.

'എന്തുവാടെ, സമയം എത്ര പോയി എന്നറിയാവോ. അവന്മാർ അവിടെ എത്തി'. ഞാൻ തിടുക്കത്തിൽ നടക്കുന്നത്തിനിടയിൽ  അവനോടു പറഞ്ഞു.

സരോവരത്തിലെ പാർക്കിംഗ് ലോട്ടിൽ നിന്നും അവന്റെ കറുത്ത 'സ്കോഡ റാപിഡ്' വൈറ്റ് ഫോർട്ട്‌ ലക്ഷ്യംവച്ച് പാഞ്ഞു. പുറത്ത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ ചാറ്റൽ മഴ പെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു. മഴത്തുള്ളികൾ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന ചില്ലിൽ കൂടി മിന്നായം പോലെ വഴി വിളക്കുകളെയും എതിരെ ചീറി പായുന്ന മോട്ടോർ വാഹനങ്ങളെയും നോക്കി ഞാനിരുന്നു. കുറെ ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയപ്പോഴേക്കും ചാറ്റൽ മഴ അവസാനിച്ചിരുന്നു.
ഇടയ്ക്കു ഒന്നുരണ്ടു സിഗ്നലിൽ പച്ച വെളിച്ചം കാത്തു നിന്ന വേളയിൽ, ഇതൊന്നും ഞങ്ങൾക്ക് ഉള്ളതല്ലെന്ന പോലെ ബൈക്കുകൾ സിഗ്നൽ വകവയ്ക്കാതെ മിന്നൽ വേഗത്തിൽ തലങ്ങും വിലങ്ങും പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. റാപിഡിലെ മ്യൂസിക്‌ സിസ്റ്റത്തിൽ നിന്നും കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന കുന്നകുടി വൈദ്യനാഥന്റെ വയലിൻ സംഗീതം കാതുകളിൽ വല്ലാത്ത ഒരു അനുഭൂതി പകർന്നു. 'ഹൈ' 'ലോ' പിട്ചിനോടൊപ്പം കൈകൾ ഞാനറിയാതെ താളം കൊട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. 

'ഡേയ്, എനിക്കവളെ ഓർമ്മ വരുന്നു...പാതിവഴിയെ എന്നെ തനിച്ചാക്കി നടന്നു പോയി അവൾ...' ഞാൻ അറിയാതെ എന്റെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ നാവിൽ കൂടി പുറത്തേക്കു വന്നു തുടങ്ങി.

'ടാ കോപ്പേ, തൽക്കാലം നീ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പൊൾ പുറത്തേക്കു  തള്ളണ്ട...സ്ഥലം എത്തി' അവൻ അതും പറഞ്ഞു കാർ പാർക്ക്‌ ചെയ്തു. എഞ്ചിൻ ഓഫാക്കി.സംഗീതം പെടുന്ന നിലച്ചു. എന്റെ ഓർമ്മകളും. സ്പീഡോ മീറ്റരിലെ സമയം നീല നിറത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. 21:24.

*  *  *

502 ന്റെ വാതിൽ തുറന്നു അകത്തു കയറി. കാർണവന്മാരുടെയും ഇളമുറ തമ്പ്രാക്കളുടെയിടയിലുമായി കേണൽ റാങ്കിൽ "മൂന്ന് മിലട്ടറി" രണ്ടു റൗണ്ട് കഴിഞ്ഞു മേശയുടെ മുകളിലിരിക്കുന്നു. ബാക്കി ഒന്നും നോക്കാൻ മെനക്കെട്ടില്ല. വിശാലമായ മുറിയിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു എതിർവശത്തെ അതിവിശാലമായ ജനാലയുടെ കർട്ടൻ മാറ്റി ഗ്ലാസ്സ്പാളികൾ തള്ളി നീക്കി. പുറത്തെ തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറി..

ഹോ...ഇവിടെ കൊറേ ദൂരെ ഒരു കടലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലോ ! എന്ന് ഞാൻ ബാക്കിയുള്ളവരോടായി പറഞ്ഞു.

'ഹും...കടല്...കോപ്പ് , വിശന്നിട്ടു കുടലു കരിയുന്നു...നീ ഇങ്ങു വാടാപ്പനെ...രണ്ടെണ്ണം ഓൾ റെഡി കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് വീട്ടില് പോകാനുള്ളതാ.., അല്ലെ പണി പാളും....കാരണവർ സ്ഥാനത്ത് ഞാൻ കണ്ട മാത്യൂസ്‌, വൈകി വന്ന എന്നോടും സുധിയോടുമായി പറഞ്ഞു...

'കാര്യപരിപാടി കുറെയേറെ മുന്നോട്ടു പോയി അല്ലെ ....ആ പോട്ട് സാരമില്ല', അവൻ അതും പറഞ്ഞു ഒരു നിറ ഗ്ലാസ്‌ എടുത്ത് എന്റെ നേരെ നീട്ടി.

"ചീയർസ്"

*  *  *

എല്ലാവരും പോയതിനു ശേഷം, റൂം ബോയ്‌ ബാക്കിയെല്ലാം ക്ലിയറാക്കി ലെവെലാക്കിയപ്പോഴെക്കും മണി ഒന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ടി വി യിൽ വെറുതെ വാർത്ത വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന നികേഷ് കുമാറിനും അവധി കൊടുത്തു. മറ്റെല്ലാം നിശ്ശബ്ദമായി... ചെവിയിൽ മൂളി പാട്ട് കേൾക്കുന്നു. ഓ കൊച്ചി പട്ടണമല്ലേ. കൊതുക് പടയുടെ ആരവം തുറന്നിട്ട ജനാലയിൽ നിന്നും കാറ്റിനൊപ്പം അകത്തേക്ക് പറന്നു വരുന്നു. മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റു ജനാല പൂട്ടി ഭദ്രമാക്കി.
 

'അളിയാ ഞാൻ ഭക്ഷണമൊന്നും അധികം കഴിച്ചില്ല കേട്ടോ...നാളെ 'ഇല്ലവന്റെ' കല്യാണമല്ലേ'. കുളിച്ചു ഒരു കളസവും ടി ഷർട്ടുമിട്ടു തല തുടച്ചു കൊണ്ട് ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്നു ഇറങ്ങി വരുന്ന വഴി അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞു.
 

ആരുടെ കല്യാണം? ആകാംഷയോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

'ഹാ...കഴിഞ്ഞ ഇലക്ഷന് ഒക്കെ നിന്നില്ലേ. അഡ്വക്കേറ്റ് കൃഷ്ണദാസന്റെ',  അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു .

ഹോ... ഞാനും വരട്ടെ..എത്ര കാലമായി ഒരു സദ്യ കഴിച്ചിട്ട്. ഗൾഫിൽ പോയതിനു ശേഷം കല്യാണം, ഓണസദ്യ മുതലായവയെല്ലാം കേട്ടുകേൾവി മാത്രമാണ്. അവനെ  പരിചയമില്ല. എന്നാലും ഞാനും കൂടെ ഉണ്ട്. നാളെ രാത്രിയിലല്ലേ ഫ്ലൈറ്റ്. സമയം ആവശ്യം പോലെ ഉണ്ട്. ഞാൻ നാളത്തെ സദ്യയെ കുറിച്ചോർത്തു.

                                                                       *  *  *      

രാവിലെ കുളിച്ചു റെഡിയായി ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റ് ഞാൻ വിളിച്ചു പറയാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ വിലക്കി.

'എനിക്ക് വേണ്ട നീ എന്തുവാണ് വച്ച പറഞ്ഞോ. കടുപ്പത്തിൽ ഒരു ചായ മാത്രം എനിക്ക് വേണ്ടി പറ'

അളിയോ ഇത്രോക്കെ ആക്രാന്തം വേണോ...സദ്യ ഉച്ചക്കല്ലേ. അതിനു ഇപ്പോഴേ കഴിക്കാതെ ഇരിക്കണോ...? ഞാൻ ചോദിച്ചു.

നിനക്ക് എന്തറിയാം...നീ ശിശു അല്ലെ...വയർ ഫുൾ കാലിയായി കിടന്നാലേ ഒരു പിടി പിടിക്കാൻ പറ്റു മോനെ. ഞാൻ റെഡിയാവട്ടെ. നീ ചായ വിളിച്ചു പറ.

ആവി പറക്കുന്ന മൂന്ന് ഇഡ്ഡലിയും ചമ്മന്തിയും കഴിച്ചു കൂടെ ഒരു ചായയും കുടിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ഞാനൊന്നു ഞെട്ടി. ഫുൾ വൈറ്റ് ആൻഡ്‌ വൈറ്റ്. 

'അളിയാ ഇതിനാണോ വൈറ്റ് ഫോർട്ടിൽ തന്നെ റൂം എടുത്തേ'...? ചോദിക്കാതിരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

പാള കരയൻ മുണ്ടും വൈറ്റ് ലിനെൻ ഷർട്ടും. പോക്കെറ്റിൽ ഒരു 1000നോട്ടും. തനി രാഷ്ട്രീയക്കാരൻ. കൈയുള്ള ബനിയൻ വ്യക്തമായി ഷർട്ടിനുള്ളിൽ കൂടി കാണാം. തിടുക്കത്തിൽ ചായും കുടിച്ചു ഞാൻ അവനോടൊപ്പം ലിഫ്റ്റിലൊട്ടു നടന്നു.

T D M ഹാള്ളിൽ എത്തിയപ്പോഴേക്കും നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. മുഹൂർത്തത്തിനു തൊട്ട് മുന്നേ തന്നെ എത്താൻ കഴിഞ്ഞത് ഭാഗ്യം. വെള്ള പാറ്റയെ കണ്ടപ്പോൾ അവിടുന്നും ഇവിടുന്നും ഓരോരുത്തർ വന്നു പരിചയപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ആൾ കൂട്ടത്തിൽ പതിയെ അലിഞ്ഞു പോയി. ഞാൻ ഓഡിറ്റോറിയത്തിനുള്ളിൽ ഒഴിഞ്ഞ കസരെ നോക്കി നടന്നു.

പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്നൊരുടിയും ഒരു ചോദ്യവും.

'ടാ എങ്ങോട്ടാടാ ഇത്ര തിടുക്കത്തിൽ നടന്നു പോകുന്നെ...?'

തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ അധികം തല പുകക്കേണ്ടി വന്നില്ല.

'നീതു മേനോൻ' - തിരുവനന്തപുരത്ത് MBBSനു ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതിനു ശേഷം കാണുന്നത് ഇപ്പോഴാണ്.(എന്ത്കൊണ്ടാണ് എന്നറിയില്ല. കൂടെ പഠിച്ച പെമ്പിള്ളാരുടെ പേര് ഇനിഷിയൽ സഹിതം അവരെ കണ്ടാൽ എനിക്ക് പറയാനാകും.)

നീ എങ്ങനെ ഇവിടെ...?(ശരിക്കും ആ ചോദ്യം അവളായിരുന്നു എന്നോട് ചോദിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്) നീ തനിച്ചാണോ...എന്തിയെ നിന്റെ കെട്ടിയോൻ കൊണാപ്പൻ ഡോക്ടർ ഹരിപ്രസാദ്...? 

ഞാൻ ഇപ്പോളിവിടെയാണ്. പീടിയാട്രിക് കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തമായി ഒരു ക്ലിനിക്ക് ഇട്ടു.ഹരി 'ലേക്ക് ഷോറിലാണ്'. ഒരു എമർജൻസി കോൾ വന്നു തിരികെ പോയി. കൃഷ്ണദാസ് ഹരിയുടെ കുഞ്ഞമ്മയുടെ ഇളയ മകനാണ്. നീ എങ്ങനാടാ ഇവിടെ? നീ ഗൾഫില്ലായിരുന്നോ..? എന്തിയെ നിന്റെ പ്രണയിനി..?

'ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയാണ്. ഒന്ന് രണ്ടു ആവശ്യത്തിനായി രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് വന്നു...ഇന്ന് രാത്രി തിരികെ പോകും. ദേ ആ വെളുത്ത ഷർട്ട്‌ ഇട്ടവന്റെ കൂടെ വന്നതാ...ഈ കല്യാണം കൂടാൻ. അവൻ അവിടെ ആൾ കൂട്ടത്തിൽ അകപ്പെട്ടു...പ്രണയിനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു.

ഏകദേശം അര മണിക്കൂറോളം അവളോടൊത്ത് വിശേഷങ്ങൾ പങ്കിട്ടിരുന്നു. ആരോ ഒരാൾ വന്നു കഴിക്കാൻ വിളിച്ചു. സുധിയെ മൊബൈലിൽ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു...'അളിയാ വലോം നടക്കാനാണോ, എനിക്ക് വിശക്കുന്നു...മൂന്ന് പന്തി കഴിഞ്ഞു എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ട്'

'ടാ, നീ കഴിച്ചോളൂ, ഞാൻ താമസിക്കും'

ഒരുമാതിരി മറ്റേ പണിയായി പോയി...ഞാൻ എന്തോന്ന് വച്ചാ പോയി കഴിക്കുന്നെ..എനിക്ക് ചൊറിഞ്ഞു വന്നു. ശരി എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോണ്‍ കട്ട്‌ ചെയ്തു.

'നീ വാ..നമ്മുക്ക് പോയി കഴിക്കാം.'..നീതു തോളിൽ തട്ടി വിളിച്ചു.

'അത് വേണോ ടാ' ?

'നീ വാ സൈക്യാട്രി' എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ കൈയും വലിച്ചു നടന്നു.

പണ്ടേ ഇങ്ങനെയാണ്. ഒത്തിരി അടുപ്പമുള്ളവരോട് നല്ല സ്വാതന്ത്ര്യയമെടുക്കും അവൾ.

 

കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിൽ വീഡിയോക്കാരൻ, നേരെ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ, ക്യാമറ കുറെ നേരം പിടിച്ചു നിന്നു. അവന്റെ ക്യാമറ എടുത്തു ഞങ്ങളുടെ ഇടതു വശത്ത് സാംബാർ വിളമ്പി നിന്നവന്റെ തൊട്ടിയിലേക്ക് മുക്കാൻ തോന്നി. രണ്ടുണ്ട് കാരണങ്ങൾ. ഒന്ന്, വലിയ പരിചയമില്ലാത്തവന്റെ കല്യാണം കൂടൽ, രണ്ടു, സുന്ദരിയായ ഒരു സ്ത്രീയുമായി ഒരുമിച്ചിരുന്നു സദ്യ കഴിക്കുന്നു. ഇത് എങ്ങാനം അവൾ കണ്ടാൽ ചോറിന്റെ കൂടെ ഒഴിച്ചിരിക്കുന്ന പരിപ്പിന്റെ ഗതിയാവും എന്റെ കാര്യം.

നീ എന്താടാ ഇത്ര വീയർക്കുന്നെ...? ഭാര്യേ പേടിയാണോ...? നീതു ഒന്ന് ആക്കി ചോദിച്ചു.

ഏയ്‌...നല്ല ചൂടെ...അതാ.

രണ്ടു പായസവും കൂടി കഴിച്ചു പുറത്തേക്കു വന്നപ്പോഴും നാടകക്കാരൻ ആരാധകർക്ക് നടുവിൽ തന്നെയാണ്. ആരാധകർ മാറിയെന്നെയുള്ളൂ...നടൻ അവൻ തന്നെ. അവൾ എന്നെയും കൂട്ടി കൃഷ്ണദാസിനെയും ഭാര്യയും പരിചയപ്പെടുത്തി പുറത്തേക്കു നടന്നു. അപ്പോൾ മണി 2:30 യായി.

ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും നടൻ ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷനായി.

നീതു, ഇത് സുധി, എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്ത്‌. ബിസിനസ്‌ മാഗ്നെറ്റ്. ഒരു എളിയ കലാകാരൻ. നന്നായി പാടും. 

അളിയാ, ഇത് ഡോക്ടർ നീതു. എന്റെ ക്ലാസ്സ്‌ മേറ്റ്. ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്. ഞാൻ അവരെ പരസ്പരം പരിചയപെടുത്തി.

പരിചയപ്പെടലിൽ വലിയ താല്പര്യമില്ലാതെ ഇളഭ്യനായി അവൻ നിന്നു.

എന്ത് പറ്റി ? ഞാൻ അവനെ മാറ്റി നിർത്തി ചോദിച്ചു. ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നെയും നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ ലേശം ചമ്മലോടെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. 'ചോറ് തീർന്നു പോയി ടാ...പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ ആൾ വന്നെന്നു പറയുന്നു. വിശന്നിട്ടു പ്രാന്താവുന്നു. അടുത്ത ഹോട്ടലിൽ പോകാം. 

അത് അവളും കേട്ടു. ചിരി നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല...എനിക്കും അവൾക്കും. കുറച്ചു നേരം ആത്മാർത്ഥമായി ചിരിച്ചതിനു ശേഷം നീതു പറഞ്ഞു. ഹോട്ടലിലോട്ടു പോകേണ്ട, വീട് അടുത്താണ്. മെയിഡ് ഉണ്ട്...എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടാക്കാം...അങ്ങോട്ട്‌ പോകാം.

                                                                       *  *  *      

അവളുടെ മനോഹരമായ വീട്ടിൽ ലിവിംഗ് റൂമിലിരുന്നു ഞാൻ ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ 'നടൻ', ശാരദ ചേച്ചി പെട്ടെന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ ദോശയും ഉച്ചയ്ക്കലത്തെ മീൻ കറിയും കൂട്ടി ഡൈനിങ്ങ്‌ റൂമിലെ തീൻമേശയിൽ ഭയങ്കര തിരക്കിലായിരുന്നു...ഒരു വിധത്തിലുള്ള ഒച്ചയും അനക്കവും കേൾക്കാനില്ല.

താങ്ക്സ് പറഞ്ഞ് യാത്ര പുറപ്പെടാൻ സിറ്റ് ഔട്ടിൽ വന്നപ്പോഴേക്കും ഡോക്ടർ ഹരി പ്രസാദ്‌.

വോട്ട് എ സർപ്രൈസ്...? ഹൌ ആരെ യു  ഡോക്ടർ അലക്സാണ്ടർ. നിന്റെ വട്ട് എങ്ങനെ പോകുന്നു ...? (Psychiatrist)

ഒരു സീനിയറിന്റെ ജാഡ ലെവലലേഷമില്ലാതെ എന്നെ ആശ്ലേഷിച്ചു...

ഇരിക്ക് ടാ..വിശേഷങ്ങൾ പറ..ഇദ്ദേഹത്തെ അങ്ങോട്ട്‌ പിടി കിട്ടിയില്ല..പക്ഷെ നല്ല മുഖ പരിചയം. ഡോക്ടർ ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

അറിയില്ലേ!!! ഇവനല്ലേ അവൻ..ഇത് സുധി, നമ്മടെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ്. കൃഷ്ണദാസിന്റെ ഫ്രണ്ടും കൂടിയാണ്. ഒരു കലകാരനാണ്...അവനെ പരിചയപ്പെടുതിയിട്ടു ഞാൻ എണീറ്റു.

                                                                       *  *  *  

സമയം തീരെ കുറവായത് കാരണം പെട്ടെന്ന് തന്നെ നീതുവിനോടും ഹരിയോടും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. അവന്റെ കാറിൽ കയറി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ റോഡിലേക്ക് അവരുടെ വീടിന്റെ മതിൽക്കെട്ടിനു പുറത്തേക്ക് തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന നെയിം ബോർഡ്‌ കണ്ടു.

Dr.Hari Prasad                             Dr.Neethu Menon

Cardiologist                                   Pediatrician 

 

TD റോഡിൽ നിന്നും ക്ലബ്‌ റോഡിലേക്ക് തിരിയുന്നതിന് മുൻപായി കുറെ പരസ്യങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു വരി ഞാൻ കണ്ടു. ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു..'ടാ സുധിയേ..., നീ പറഞ്ഞ പോലെ ഞാൻ ശിശുയായിരിക്കാം...അതാവാം ക്ഷണിക്കാത്ത കല്യാണത്തിന് ഞാൻ പങ്കെടുക്കാനിടയായതും. അങ്ങോട്ട്‌ നോക്ക്. ആ എഴുതിയേക്കുന്നത് ഒന്ന് വായിക്കു'.

"നിനക്കുള്ള ധാന്യ മണിയിൽ നിന്റെ നാമം രേഖപ്പെടുതിയിരിക്കുന്നു"

അത് വായിച്ചിട്ട് മൗനമായി അവൻ ചിരിച്ചു. ഞങ്ങൾ ക്ലബ്‌ റോഡിലോട്ടു കയറി. കൊച്ചിയുടെ തിരക്കിലേക്ക് അന്യരായി ഞാനും അവനും...

©ar.jose d

 

 

സ്പേശലി മേട് ഫോർ സീനിയർ സിറ്റിസൻ ഒണ്‍ലി...

ഒരു മാസികയിൽ കണ്ടതാണ്. വായിച്ചപ്പോൾ അല്പം കൗതുകം തോന്നി. ഇതിൽ പ്രതിപാതിച്ചിരിക്കുന്നത് മുതിർന്ന പൗരന്മാർ ആയതിനു ശേഷം പാലിക്കപ്പെട്ടാൽ മതിയെന്നല്ലേ...? സസ്യാഹാരം, നിത്യേന ഉള്ള കുളി, കാരുണ്യ പ്രവർത്തനം, ഈശ്വരവിശ്വാസം മുതലായവ എല്ലാം ജീവിതത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം മതിയെന്നാകും ഈ 10 കല്പനകൾ അനുശാസിക്കുന്നത്. നമ്മൾ മലയാളികൾ അനുദിനവും മോഡേണ്‍ ആയികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്...ഹോ ഭയങ്കരം തന്നെ...!ശീലിച്ചാലേ പാലിക്കപ്പെടാൻ ആവുള്ളു എന്നല്ലേ പ്രമാണം. (അല്ല, ശീലമാക്കിയാൽ മാത്രമല്ലെ പാലിക്കപ്പെടാൻ 'ആൾ' ആവതയോടെ ഉണ്ടാകുള്ളൂ...?)

ബാല്യവും, കൗമാരവും കഴിഞ്ഞു 'യൗവ്വനകാലത്ത്' സകലമാന ഊളത്തരങ്ങളും പോക്രിത്തരങ്ങളും പരമാവധി ചെയ്ത് കൂട്ടി, വാർദ്ധക്യ കാലത്ത് മാത്രം ഓർത്താൽ പോലും മതിയാകും ഈ "കല്പനകൾ".  'മദ്ധ്യവയസ്കർക്കു' ഇനിയും സമയം ബാക്കി ഉണ്ട്. വിട്ടു പോയ എല്ലാ കലാപരിപാടികളും ഒഴിവാക്കിയ എല്ലാവിധ ദു:ശീലങ്ങളും ഒരിക്കല്ലെങ്കിലും 'ശീലമാക്കിയതിനു' ശേഷം ചിന്തിച്ചാൽ മതി. അല്ലാ, മാനസാന്തര പെടുന്നത് പോലും ലേശം വൈകി മതി...ഒരു ലൈഫ് [ഫുൾ] കമ്പ്ലീറ്റായി ആസ്വദിച്ചിട്ടു വടിയും കുത്തിപിടിച്ചിരിക്കുന്ന ടൈമിൽ മധുര സ്മരണകൾ പല്ലില്ലെങ്കിലും അയവിറക്കാം...ടൈംസ്‌ ആണ് മോനെ ടൈംസ്‌....

ലൈഫ് ഈസ്‌ ബ്യൂട്ടിഫുൾ, കളർഫുൾ, പീസ്ഫുൾ...അങ്ങനെ പല രീതിയിൽ നിർവചിക്കാം. പക്ഷെ എല്ലാം ഒന്ന് ഒത്തുവരണമെങ്കിൽ ഒരു റൗണ്ട് ഉലകം ചുറ്റിയെ മതിയാകു എന്ന പോലെയായിപോയി, കല്പനകൾ.

എന്തായാലും ഞാൻ, ഒന്ന് പൂന്തി വിളയാടിയാലോ എന്നൊരു ആലോചന ഇല്ലാതില്ല...വീട്ടിൽ ചിരവതടി, ഉലക്ക, വെട്ടുകത്തി, കൂടം, മണ്‍വെട്ടി, പാര മുതലായവ ഇല്ലാത്തത് നന്നായി. ബുദ്ധിപൂർവ്വം അല്ലായോ ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിൽ താമസമാക്കിയത്. ഫ്ലാറ്റിന്റെ മുകളിൽ എന്ത് മണ്‍വെട്ടി, എന്ത് ഉലക്ക....ഞാനാരാ മോൻ..? ഹോ എന്നെ സമ്മതിക്കണം. എന്റെ സമപ്രായക്കാരായ സുഹൃത്തുക്കളും ഈ പത്തു കല്പനകൾ ജീവിതത്തിൽ ഒന്ന് പകർത്താൻ ശ്രമിച്ചാൽ മൊത്തത്തിൽ ഉഷാറായി. 

പത്രമാധ്യാമങ്ങൾ ഇപ്പൊൾ ഒരു വഴി കാട്ടി അല്ലെ...!!അനുസരിച്ചില്ലെങ്കിലും ഒന്ന് മാറ്റി ചിന്തിക്കാമല്ലൊ അല്ലെ...!! കാട്ടിയ വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കെണ്ടേ...? തെളിച്ച വഴിയെ ഓടിയില്ലെങ്കിൽ, ഓടിയ വഴി(യെ) തെളിക്കേണ്ടേ...(വെളിവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ)...? 

image credit to google and to the author/creator 

മൊബൈലും "ഒരിക്കൽ, കത്തും"

വളരെ നാളുകൾക്കു മുൻപേ ഈ ഭൂഗോളത്തിന്റെ നാനാ ദിക്കുകളിലേക്ക്, നമ്മുടെ സ്വന്തം കേരനാട്ടിൽ നിന്നും മറുനാട്ടിൽ നിന്നും മറ്റുമായി ഒരു പിടി 'സുഖദു:ഖങ്ങൾ', കര, കടൽ ആകാശ മാർഗ്ഗമായും അല്ലാതെയും ദിവസങ്ങളോളം സഞ്ചരിച്ചു ലക്ഷ്യ സ്ഥാനങ്ങളിൽ എത്തിപ്പെട്ടിരുന്ന "പലതരം അക്ഷര കൂട്ടങ്ങൾ". കറുപ്പിലും നീലയിലുമായി എഴുതിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ ചിലത് വായിക്കുമ്പോൾ കണ്ണീർ കണങ്ങളായി പൊഴിഞ്ഞിറങ്ങിയും, മറ്റ് ചിലപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ അടിതട്ടിൽ നിന്നും ആഹ്ളാദത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ചിരിയായും പരിണമിച്ചിരുന്ന കുറെ വെളുത്ത കടലാസ്സു കഷണങ്ങൾ...കത്തുകളിലൂടെ മാത്രം ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം.

പ്രാചീന കാലം മുതലേ വിവരങ്ങൾ കൈമാറാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു 'മാർഗ്ഗം' - "കത്ത് അഥവാ എഴുത്ത് "

70-80 കളുടെ തുടക്കത്തിൽ പോസ്റ്റ്‌ കാർഡ്‌ - 15p, ഇൻലൻഡ് - 35p, പോസ്റ്റ്‌ കവർ - 75p,എയർമെയിൽ 6.00...എന്നിങ്ങനെ പല രീതിയിൽ നാം ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന 'എഴുത്ത് '....കാലം മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു...90കളുടെ അവസാനം വരെ വിലയിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നമ്മൾ അറിഞ്ഞ് സ്നേഹിച്ചു ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ഒരു 'മാർഗ്ഗം'- "കത്ത് അഥവാ എഴുത്ത് "

2000ത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ചേക്കേറി തുടങ്ങിയ ഒരു ആശയ വിനിമയ 'മാർഗ്ഗം'.

ഇന്ന് അത് തീർത്തും അന്യമായി തുടങ്ങിയത് പോലെ....ഏകദേശം മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ട് മുൻപ് വരെയും മറ്റൊരു ദേശത്തേക്ക് പറന്നു പോകാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട പ്രവാസികൾ  പ്രാധാനമായും ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് 'കത്ത് ' മാത്രമായിരുന്നു...ഉറ്റവരെയും ഉടയവരെയും ഉപകേഷിച്ചു സ്വന്തബന്ധങ്ങളുടെ വില എന്നും നില നിർത്തുവാൻ സ്വന്തം മണ്ണ് വിട്ടകലുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ട അനേകലക്ഷം പ്രവാസി സമൂഹത്തിനു ജീവശ്വാസം പോലെ വിലയേറിയതായിരുന്നു - "കത്ത് അഥവാ എഴുത്ത് ". പലർക്കും വെറുമൊരു എഴുത്തായിരിക്കാം...പക്ഷെ അക്ഷരങ്ങൾ കത്തുകളിലൂടെ പലതരം വികാരങ്ങളായി ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടം ഇന്ന് ഓർമ്മയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി പോകുന്നു...ഒരുകാലത്ത് പറന്നു നീങ്ങിയ "കത്ത് "എന്ന ആശയ വിനിമയ മാർഗ്ഗം ഓർമ്മയിലേക്ക് നീങ്ങി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..

ഒരു മനുഷ്യായുസിന്റെ അവസാന കാലഘട്ടത്തിൽ തുടങ്ങുന്ന രണ്ടാം ശൈശവം പോലെ...'കത്തുകൾ'...പതിയെ പതിയെ പിന്നിലേക്ക്‌ നടന്നു തുടങ്ങുന്നു...ഒരു നാൾ "കത്ത് അഥവാ എഴുത്ത് " പൂർണ്ണമായും നാമാവശേഷമായേക്കാം..(പണി 18 ഉം നോക്കുന്നുണ്ട് നമ്മുടെ സർക്കാർ, ഈ ഒരു ആശയ വിനിമയ മാർഗ്ഗം നിലനിർത്തുവാൻ...നടന്നു കിട്ടിയാൽ നന്ന്). പഴയെ കാല തലമുറയിലെ സിരകളിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുകയും ഒഴിച്ച് കൂടാനാവാത്തതും കാല്പനികതയ്ക്ക് നിറങ്ങൾ ചാർത്തിയിരുന്നതുമായ ആ ആശയ വിനിമയമാർഗ്ഗം എന്നും നിലനില്ക്കട്ടെ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

പ്രവാസി പുതുമണവാളനു, പുതുമണവാട്ടി വിശേഷങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും അല്പം ഇക്കളി കൂട്ടിയും പിന്നെ സങ്കടങ്ങളുമായി എഴുതിത്തള്ളിയ കടലാസ് കഷണങ്ങൾ പതിയെ സ്വന്തം സ്വരം പാടിയും പറഞ്ഞും പതിപ്പിച്ച കാന്തിക വള്ളികളിലേക്ക് വഴി മാറി കൊടുത്തത് 80കളുടെ തുടക്കത്തിൽ...അതിനും ഒരു കാല്പനികത ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് തന്നെ പറയണം...ഇന്ന് അതും പോയി...കൈയെത്തും ദൂരത്ത്‌ എപ്പോൾ വിളിച്ചാലും സ്വരത്തിലൂടെ കിട്ടാവുന്ന അകലത്തിലായി ബന്ധുബലം..സ്നേഹബലം...മൊബൈലും ഫോണും വിപണിയിൽ മാത്രമല്ല, ശരാശരി മനുഷ്യന്റെ സ്വകാര്യതയില്ലെക്കും തള്ളി കയറിയിരിക്കുന്നു...ദിനചര്യകളുടെ തുടക്കം തന്നെ ഒരു 'ഹലോ'യിൽ തുടങ്ങുന്നു...

പ്രണയലേഖനങ്ങൾ...നോട്ട് ബുക്കിലൂടെ കൈമാറിയിരുന്ന തലമുറയിലെ പിൻതുടർച്ചക്കാർ...ഇന്ന് ഈമെയിലൂടെയും, ചാറ്റിലൂടെയും തീവ്രമായ യാതൊരുവിധ വികാരങ്ങൾക്കും അടിമകളാകാതെ...ആശയവിനിമയം നടത്തി വരുന്നു...നാളെ എന്താകുമോ എന്തോ...?
................................................................................................................................................................
എന്ത് തന്നെയായാലും, എങ്ങനെയായാലും...എത്ര മാറ്റങ്ങൾ മാറി മറിഞ്ഞു വന്നാലും ഒരു അമ്മ സ്വന്തം മകന് അല്ലെങ്കിൽ മകൾക്ക് എഴുതിയിരുന്ന കത്തിനോളം വരില്ല ഒന്നും...അതിലൊരു ലോകം തന്നെ ഉണ്ടാകും...ഒരു താളം തന്നെ ഉണ്ടാകും...തുടിക്കുന്ന ജീവന്റെ താളം - സ്നേഹത്തിന്റെ താളം....അതും അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ മാത്രമായിരുന്നു...(കേരളത്തിന്റെ ഒരു തെക്കൻ ജില്ലയിലെ ഉൾപ്രദേശത്തിൽ നിന്നും ആയിക്കോട്ടെ ആ കത്ത്)...
................................................................................................................................................................


മോനെ,

നിനക്ക് സുഖമാണോ...? നീ സമയാസമയങ്ങളിൽ കഴിക്കാർ ഉണ്ടോ മോനെ...?

നീ പോയിയിട്ടു ഇന്നേക്ക് ഏഴു മാസത്തോളമായി. എന്നാ മോനെ, വീണ്ടും നിന്നെ ഒന്ന് കാണുക...?

നീ അയച്ചു തന്ന പൈസയിൽ കിഴക്കേതിലെ തോമസുകുട്ടിടെ പീടികയിലെ കടം കുറച്ചു വീട്ടി. ബാക്കി പിന്നെ തരാമെന്ന് പറഞ്ഞു. പാപ്പിയുടെ ചിട്ടി രണ്ടു മാസത്തെ മുടക്കം തീർത്തു.

പിന്നെ മേടയിൽ വീട്ടിലെ ചിത്ര മോൾടെ കെട്ടുറപ്പിച്ചു. അവള്ക്ക് കൊടുക്കാനായി  കുറച്ചു പൈസ മാറ്റി വച്ചിട്ടുണ്ട്.
ടൌണിൽ നിന്നും ആണ് ചെക്കൻ. ബി . എ പഠിച്ചിരിക്കുന്നു അവൻ. നന്നായി നോക്കിയാൽ മതിയായിരുന്നു അവളെ.

ദേ നിന്റെ അനിയത്തികുട്ടി നിനക്ക് ഒരു ഉമ്മ തരാൻ പറഞ്ഞിട്ട് ഓടി പോയി. അവൾ വളർന്നു തുടങ്ങി മോനെ. ചിത്രടെ ഒക്കത്തിരുന്നു പാടത്ത് കളിക്കാൻ പോയതും 'പൈ'യുടെ വാലിൽ തൂങ്ങിയാടിയതും എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞ പോലെ. അവള്ടെ കാര്യം ഓർക്കുമ്പോൾ ഒരു ആന്തലുണ്ട്. സാരമില്ല മോനെ, വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കാതെ വിഷമങ്ങൾ  മാത്രം നിരത്തി, ഞാൻ മോന്റെ സമാധാനം കളയുന്നില്ല.

അച്ചായാൻ ഇപ്പൊ ജംങ്ഷനിലെ ഇന്ദിര ബുക്സിൽ കണക്കെഴുത്തിനു പോകുന്നുണ്ട്.

ഒരു സംഖ്യ കാനറ ബാങ്കിൽ ഇടാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. നിന്നെ കുറിച്ച് എന്നും പറയാനേ നേരമുള്ളൂ. പോസ്റ്റ്‌ മാൻ ഹംസ, കാക്കി എപ്പോ ഇട്ട് സൈക്കിൾലിൽ വരമ്പത്ത് കൂടെ പോയാലും ഒന്നേ ചോദിക്കാനുള്ളു...ജോണികുട്ടിയുടെ കത്ത് വല്ലോം ഉണ്ടോ...?

ഒത്തിരി എഴുതാൻ ഒന്നും വയ്യടാ കുട്ടാ. കൈയ്ക്ക് ഇടയ്ക്ക് ഒരു വേദന വരും.

അപ്പൊ ആലിസ് മോൾ ആ കുഴമ്പ് ഇട്ടു തരും. കഴിഞ്ഞ മാസം നീ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ പക്കൽ കൊടുത്തു വിട്ടില്ലേ, അത്. അവൾക്ക് കൊടുത്തുവിട്ട ആ വെളുത്ത ഉടുപ്പ് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്. കഴിഞ്ഞാഴ്ച പള്ളിയിൽ പോയപ്പോൾ അതാണ്‌ ഇട്ടിരുന്നത്.

നിർത്തുന്നു മോനെ ജോണികുട്ടാ, നിന്നെ കാണാൻ ഒത്തിരി ആഗ്രഹം ഉണ്ട്. എത്രെയും പെട്ടന്ന് സന്തോഷത്തോടെ വരാൻ ദൈവം മോനെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ. പട്ണി കിടക്കല്ലേ മോനെ. എന്നും പ്രാർതഥിക്കണം. ആരുമായും വഴക്ക് കൂടാതെ സ്നേഹത്തോടെ കഴിയണം...

സ്നേഹത്തോടെ മോന്റെ അമ്മ.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
കാലികമായ മാറ്റങ്ങൾ നമ്മെ സ്വാധിനിച്ചാലും വരും തലമുറ ഈ ഒരു മാർഗ്ഗം ഒരിക്കലും മറക്കുവാൻ നാം മൂലമാകരുത്...പക്ഷെ ചോദ്യം ഇപ്പോഴും ബാക്കി....''എങ്ങനെ ??''